Kudretin olsaydı çıkıp gelseydin yanıma

Binerdik birlikte gözlerimde bağlı bir sandala

Süzülür giderdi sandalımız gözyaşlarımla

Kolayca bulurdu yolunu çökük yanaklarımda

Yavaş yavaş belirirdi ufukta kuru bir sahra

İnelim hadi derdim çocuksu bir heyecanla

Ulaştık nihayet adının unutulduğu dudaklara..

 

Artık şimdilerde sen gözümde bir gaib müennessin

Ne kokun kaldı tenimde,ne kulaklarımda sesin

Arada bir sordum soruşturdum,dedim bileyim neredesin

Gördüm ki halâ yalan dünyanın pembe düşlerindesin

Ne devranlar döndü anlatsam anlayabilir misin?

Öyle bir sevdaya tutuldum ki sen bunu bilmezsin

Neyleyim gayrı sandalı seni beni,beni tek o yâr sevsin..

 

[SK] – 2011

Kahire – Cairo

Kategoriler: Şiir

0 yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir